گوشه‌ای از جنایات تکان‌دهنده گروهی هم‌تراز با «داعش»

ساخت وبلاگ
چکیده : نام را باید مترادف با دانست؛ گروهکی تجزیه طلب و ضدایرانی که اعضایش در آدم کشی و جنایتکاری ... با عنوان : گوشه‌ای از جنایات تکان‌دهنده گروهی هم‌تراز با «داعش» بخوانید :
گوشه از جنایات گروهی که دست کم از داعش ندارد/ از سربریدن تا شمع آجین کردن و سوزاندن!

نام <<کومله>> را باید مترادف با <<داعش>> دانست؛ گروهکی تجزیه طلب و ضدایرانی که اعضایش در آدم کشی و جنایتکاری چیزی کمتر از داعشی ها نداشته و ندارند. اعضای این گروهک در مقطعی بویژه در دهه ۶۰ وحشیانه ترین جنایات را علیه مردم شمال غرب کشور مرتکب می شدند؛ از سربریدن تا شمع آجین کردن و سوزاندن.

نگاهی گذرا به جنایت ها و شرارت های گروهک تروریستی و تجزیه طلب کومله، عمق دشمنی سرکردگان و عناصر این گروهک با مردم ایران و مردم انقلابی کردستان را عیان می کند. در ذیل به گوشه ای از جنایت کومله ای ها یعنی همکاران رامین حسین پناهی اشاره شده است.

گوشه ای از جنایات همکاران <<رامین حسین پناهی>>؛

روایت مردی که تروریست ها برای سرش جایزه تعیین کردند! اخیرا ضدانقلاب با همراهی برخی مزدوران داخلی پروژه تطهیر یک عنصر تروریستی عضو گروهک تجزیه طلب را کلید زده است. نام <<کومله>> را باید مترادف با <<داعش>> دانست؛ گروهکی تجزیه طلب و ضدایرانی که اعضایش در آدم کشی و جنایتکاری چیزی کمتر از داعشی ها نداشته و ندارند. اعضای این گروهک در مقطعی بویژه در دهه ۶۰ وحشیانه ترین جنایات را علیه مردم شمال غرب کشور مرتکب می شدند؛ از سربریدن تا شمع آجین کردن و سوزاندن. نگاهی گذرا به جنایت ها و شرارت های گروهک تروریستی و تجزیه طلب کومله، عمق دشمنی سرکردگان و عناصر این گروهک با مردم ایران و مردم انقلابی کردستان را عیان می کند. در ذیل به گوشه ای از جنایت کومله ای ها یعنی همکاران رامین حسین پناهی اشاره شده است.

کومله برای سر پدرم جایزه تعیین کرده بود شهید محمدرضا نظری برنج کوب ۲۱ تیر ۱۳۲۶ در کرمان متولد شد. پدرش شغل آزاد داشت و مادرش خانه دار بود. وی تحصیلاتش را تا مقطع متوسطه ادامه داد. قبل از پیروزی انقلاب، او نیز شغل آزاد داشت، پس از پیروزی انقلاب به عضویت سپاه پاسداران درآمد و در کردستان به عنوان فرمانده گردان انصارالله منصوب شد. سرانجام پس از رشادت های فراوان، ۱۶ شهریور ۱۳۶۶ در کردستان توسط عناصر گروهک تروریستی کومله به شهادت رسید. آنچه در ادامه می خوانید، شرحی است بر گفت وگو با دختر شهید محمدرضا نظری برنج کوب: <<پدرم در خانواده ای مذهبی و متدین بزرگ شده بود. مادرش زنی مومن و باخدا بود که با عشق و محبت اهل بیت فرزندانش را بزرگ کرده بود. کودکی و نوجوانی را در کرمان گذراند و در همان ایام پدر و مادرش را از دست داد و کنار خواهر و برادرهایش زندگی کرد. هفده ساله بود که در سفری به همراه خانواده به مشهد آمدند و در منزل یکی از اقوام ماندگار شدند. همانجا برای خودش شغلی دست و پا کرد تا اینکه در سال ۱۳۴۴ با مادرم که از اقوام دورش بود، ازدواج کرد. با برگزاری مراسمی ساده، زندگی خود را شروع کردند. پدرم مرد بسیار بزرگ، مهربان و خانواده دوستی بود. تمام تلاشش این بود که خانواده اش در رفاه و آسایش زندگی کنند. اخلاق پدرم در بین دوستان و آشنایان زبان زد بود. در کار های خانه و نگه داری بچه ها به مادرم خیلی کمک می کرد؛ حتی شب ها که بچه ها گریه می کردند، نمی گذاشت مادرم بیدار شود و خودش آن ها را آرام می کرد. او علاقه زیادی به مادرم داشت و برای تولد هر فرزند، حتما برایش چشم روشنی می گرفت و ولیمه می داد. به یاد دارم عده زیادی از اقوام و آشنایان، زمانی که به مشکلی برمی خوردند، به منزل ما می آمدند و پدرم با روی گشاده سعی می کرد مشکلشان را حل کند. پدرم خیلی اهل مطالعه بود، در بسیاری از مسائل اطلاعات زیادی داشت. طبع شعر هم داشت، گاهی شعر هم میlrm;گفت. قبل از انقلاب در فعالیت های مردمی مانند راهپیمایی ها حضوری فعال داشت. در این عرصه مادرم نیز با وجود فرزندان کوچک و مشغله کاری، با پدرم همراه بود. بعد از انقلاب، پدرم وارد سپاه شد و مادرم نیز کارمند آستان قدس بود. پدر در مدت هفت سالی که در کردستان بود، آنقدر رشادت های فراوان انجام داده بود که خار چشم منافقین و ضدانقلاب شده بود؛ تا جایی که روی کوه نوشته بودند، نظری میlrm;کشیمت. خیلی کم به مرخصی می آمد. هر زمان که می آمد، سه الی چهار روز بیشتر نمیlrm;ماند، می گفت: <<مردم آنجا به ما نیاز دارند.>> کومله ها خیلی پدرم را تهدید می کردند؛ به همین دلیل از طرف سپاه برایش محافظ گذاشته بودند. او با تمام مشغله کاریش در آن جا، برای همه نامه ای جدا می نوشت. گاهی در نامه هایش برایم شعر می گفت. محبوب مردم کردستان بود. فن بیان قوی داشت و جلسات سخنرانی که در آنجا برگزار می کرد، مملو از جمعیت می شد. او در کردستان همراه با شهید کاوه بود. اول جانشین محور سرچین بود، بعد فرمانده گردان انصارالله شد. مطیع رهبر بود، همیشه میlrm;گفت: <<هر چه امام بگوید.>> نوار های سخنرانی امام را به خانه می آورد و گوش میlrm;داد. پدر گوش به فرمان امام بود، تا دستور از طرفشان صادر می شد، به سرعت عمل می کرد. سال ۱۳۶۲ در عملیات والفجر ۴ از ناحیه چشم جانباز شد. در مسیرشان، با ماشین از روی پلی گذشته بودند که مینی کارگذاشته شده منفجر شد. آنجا چشمش کامل تخلیه شد. تمام دندان ها و فکش شکسته بود. او سه ماه در بیمارستان تهران بستری بود. من ۱۸ ساله بودم که همسرم به شهادت رسید. پدرم خیلی دلداری ام می داد، اصلا تحمل نداشت ناراحتی من را ببیند. من و بابا خیلی رابطه نزدیک و صمیمانه ای داشتیم. شاید اگر با رفتن او به جبهه مخالفت می کردم، نمی رفت؛ ولی چنین چیزی بر زبانم جاری نشد. نحوه شهادت پدرم برنامه شناسایی و دستگیری سردسته کومله را طراحی کرده بود. یک فرد نفوذی برنامه آن ها را لو داد. کومله برای سر پدرم جایزه گذاشته بود. آن ها حین عملیات شناسایی در روستای سرچین کامیاران که اطرافش کوه بود، کمین زدند و با آرپیچی ماشین پدر را هدف گرفتند و به آتش کشیدند. خبر شهادت مادرم تازه از سر کار آمده بود که یکی از اقوام به منزلمان زنگ زد. دیدم مادرم پشت تلفن رنگش پرید و تلفن از دستش افتاد. بی حال روی زمین افتاده بود. تقریبا ۱۸ روز طول کشید تا جنازه پدرم را آوردند. مردم کردستان می خواستند همانجا دفن بشود؛ اما بعد از مراسماتی که آنجا گرفتند، پیکرش را به مشهد منتقل کردند. در مشهد نیز تشییع جنازه عظیمی برایش انجام شد.>> منبع:میزانhttp://javaninews.ir/eyes-of-shocking-crimes/

...
نویسنده : بازدید : 1 تاريخ : شنبه 24 آذر 1397 ساعت: 11:57